Economische theorie als wapen

De drie dingen die Europa nodig heeft: het afschrijven van schulden, een echte centrale bank, en een efficiënter belastingstelsel

Brussel, Madariaga College: “Governing Globalisation in a World Economy in Transition,” 27 juni 2012. Door Michael Hudson.

Wat valt er voor Europa te leren van de Verenigde Staten?
Om te beginnen heeft de VS – net als Canada, Engeland en China – een centrale bank die doet waar centrale banken buiten Europa voor gemaakt waren: het direct financieren van het begrotingstekort.

De demonisering van geldcreatie door de overheid met het inflatiespook
Ik heb gemerkt dat het aan continentaal Europa moeilijk uit te leggen is hoe enorm verschillend de engelstalige landen zijn in dit opzicht. Hier heerst het vooroordeel dat het financieren van een binnenlands financieringstekort door de overheid tot inflatie zou leiden. Dat is onzin, zoals aangetoond met de recente ervaring van de Verenigde Staten: de grootste geldcreatie-operatie in de Amerikaanse geschiedenis is hand in hand gegaan met schulddeflatie.

De commerciële banken hebben de inflatie van de “Zeepbeleconomie” gecreëerd, zowel in Noord-Amerika als in Europa. Ze hebben op een roekeloze manier hypotheekkredieten en andere kredieten uitgeleend, ver boven het vermogen van de binnenlandse economieën om af te betalen. Een echte centrale bank kan op zijn eigen elektronische toetsenbord net zo makkelijk krediet scheppen als commerciële banken dat kunnen. Maar centrale banken scheppen geen krediet voor speculatieve doeleinden. Ze maken geen rommelhypotheken, en al helemaal niet van “liars’ loans” (leugenaarsleningen – de leugenaars zijn overigens de banken, niet de leners). Ze verstrekken geen leningen gebaseerd op fictieve waarderingen van foute beoordelaars, frauduleus doorverkocht aan investeringsbanken om verpakt en verkocht te worden aan goedgelovige Europeanen, pensioenfondsen en andere klanten.

Er zijn, kortom, op dit moment helemaal geen bezuinigingen nodig. Als Europa deed wat de Verenigde Staten doet, zou het de banken kunnen redden.

Maar zou dat wel een goed idee zijn? Het tweede punt dat ik wil aanvoeren is dat er goede redenen zijn om een slecht werkende schuldenlast, en een slecht werkend financieel stelsel en belastingstelsel niet verder te financieren. Je kunt het systeem beter veranderen.

Geld tegen het probleem aangooien
In de VS heeft Paul Krugman erop aangedrongen dat de Federal Reserve (de Amerikaanse centrale bank) simpelweg een bedrag leent aan de banken, gelijk aan hun slechte leningen en het negatief vermogen (schulden die uitstijgen boven de marktwaarde van vermogen, d.w.z. het onderpand over die schulden). Hij dringt aan op een “Keynesiaans” uitgaveprogramma om de economie weer op te blazen tot niveaus van voordat de zeepbel uiteenspatte. Dat is het links-liberale antwoord: gooi geld tegen het probleem aan, zonder te streven naar structurele hervorming.

De Bank for International Settlements (BIS) was het vorige week, in zijn jaarraport, niet met Krugman eens. De BIS stelde, wat mij betreft terecht, dat een betalingsprobleem niet kan worden opgelost met alleen monetair beleid. En een betalingsprobleem is precies wat Europa nu heeft: niet alleen maar een gebrek aan liquiditeit voor staatsobligaties en schulden van ondernemingen, maar insolventie als het erom gaat de schulden af te betalen.

Onder dat soort omstandigheden is het noodzakelijk, legt de BIS uit, dat de schuld wordt afgeschreven tot op het niveau dat deze nog betaalbaar is – en dat er structurele hervormingen worden doorgevoerd om te voorkomen dat de Zeepbeleconomie zich nog een keer voordoet.

De vakbond voor werknemers van de Canadese posterijen heeft de informele slogan: “Werk dat het niet waard is om te doen, is het ook niet waard om goed te doen.” Dit lijkt me aardig toepasbaar op de Europese Unie: een economie met een verkeerde structuur niet hoeft te worden gesubsidieerd of gered. Zo’n economie moet beter worden gemaakt.

Schulden afschrijven
Dat betekent dat je om te beginnen de schuldenlast moet afschrijven. Dat zorgde in 1948 voor het Wirtschafswunder (het economisch wonder) in Duitsland: de Monetaire Hervorming van de Geallieerden, waarbij schulden uitstijgend boven een werkbaar minimum van de balans werden gevaagd, behalve loonschulden van werkgevers aan werknemers. Het was makkelijk om schulden af te schrijven die aan Nazi’s verschuldigd waren. Het is een stuk moeilijker om dat te doen als de schulden verschuldigd zijn machtige en gevestigde instituten – vooral als dat de banken zijn.

Banken laten omvallen
Neem bijvoorbeeld het geval van een Griekse schuldafschrijving. De meeste pijn zou geleden worden door allereerst de Griekse banken, evenals de wat onschuldiger Duitse verzekeringsmaatschappijen en banken. Ik heb wel een bescheiden suggestie voor het omgaan daarmee. Laat om te beginnen de Griekse banken omvallen. Die hebben geholpen bij het frustreren van de poging van de Griekse regering om belastingontduiking en witwassen tegen te gaan. Ze zijn beschreven als medesamenzweerders, en als corrupt. Uiteraard moeten hun depositohouders worden gered met een standaard, publiek bankverzekeringsprogramma. Maar dat geldt nog niet voor de obligatiehouders en aandeelhouders, of zelfs onverzekerde depositohouders van deze banken.

Wat betreft de Duitse instellingen, als een Griekse Schone Lei ze opzadelt met een betalingsprobleem, moet de Duitse regering doen waar ook in de VS de FDIC (Federale Deposito Verzekeringsmaatschappij) een mandaat voor heeft: de banken overnemen, de depositohouders en polishouders er ongeschonden uit laten komen, en deze instellingen in het publieke domein besturen – tijdelijk of permanent.

Het alternatief is bezuinigingen en schulddeflatie. Met bezuinigen en schulddeflatie zullen Europese markten blijven krimpen, zal de levensstandaard dalen, en zal Europa veranderen in wat Donald Rumsfeld zo vaak zei: “het Oude Europa”, alsof het te laat is om gered te worden.

Elke bespreking van de Amerikaanse economie moet gezien worden in de wereldwijde context. Niet alleen de binnenlandse ontwikkelingen in de VS, maar ook de verhouding met Europa en de BRICZ-landen (Brazilië, Rusland, India, China, Zuid-Afrika).

Negatief vermogen maakt afschrijving noodzakelijk; wachten is uitstel van executie
De belangrijkste dynamiek vandaag de dag is de financiële dynamiek. Een continue daling van onroerend goed-prijzen zorgt in combinatie met lokale overheidsschulden voor schulddeflatie. Omdat persoonlijk en bedrijfsinkomen naar het betalen van rente en aflossing wordt gesluisd, worden uitgaven aan nieuwe consumptie en investeringen teruggebracht. Verkoopkansen en werkgelegenheid nemen af, vooral voor nieuwe betreders van de arbeidsmarkt. Belangrijke categorieën schuld kunnen niet worden afbetaald, zowel in de VS als in Europa, behalve door faillissementen waarbij eigendom overgaat in de handen van crediteuren. Financiële kortetermijndoelen overschaduwen de aanpassingen op de lange termijn die uiteindelijk nodig zijn: schuldafschrijvingen in de publieke en private sector. Het alternatief is dat dat de economieën van de VS en Europa steeds meer gaan lijken op de Baltische staten Estland, Letland en Litouwen – bezuinigingen die de economische krimp nog verder verergeren.

Europese monetaire regels wurgen de euro-economie
Zowel de Amerikaanse regering als de verschillende Europese regeringen hebben slechte bankschulden op de overheidsbalans gezet. Voor de Verenigde Staten is dat geen probleem, want de VS kan met de Federal Reserve het krediet creëren om zijn schuld te prolongeren. Maar onder de huidige beperkingen opgelegd aan de centrale bank kunnen in Europa de publieke schulden simpelweg niet afbetaald worden. In plaats van het veranderen van de regels die gelden voor de centrale bank is de Europese Unie bereid om het continent in een depressie te storten en economisch te laten krimpen.

Bezuinigingen en steeds diepgaander negatief vermogen in de VS
De Amerikaanse economie is vrij van de monetaire beperkingen die de Europeanen zichzelf hebben opgelegd. De Federal Reserve doet wat centrale banken horen te doen: het kopen van overheidsschuld, om zo de tot financieringstekorten leidende bestedingen mogelijk te maken (“monetizing the debt“). De toename van nieuwe creatie van overheidsschuld is echter niet zozeer gegaan naar het laten toenemen (door bestedingen die leiden tot financieringstekorten) van de economische activiteit, de werkgelegenheid, het investeren in de verbetering van de nationale infrastructuur, of het verschaffen van gedeelde inkomstenbronnen aan staten en steden, die daardoor in het verleden hun begrotingen in balans konden brengen. In plaats daarvan heeft de overheid schuld gecreëerd in een poging om de onroerend goed-markt opnieuw op te blazen tot het niveau van voor het inklappen van de Zeepbeleconomie. Het idee was dat de economie zich “uit de schulden kon lenen.”

In de praktijk was er niet veel hoop op goed gevolg. De banken hebben de 800 miljard dollar van “quantative easing“-operatie nummer 2 (QE2) van de Federal Reserve naar het buitenland gestuurd, vooral naar de BRICZ-economieën, in de vorm van rentevoet- en wisselkoersarbitrage. Het idee van de banken was dat ze zich een weg uit hun eigen negatief vermogen konden verdienen, maar dan niet door het uitlenen van kredieten aan een onroerend goed-markt waarvan de prijzen steeds verder daalden. Zo belandt steeds meer onroerend goed noodgedwongen in negatief vermogen – waarbij de hypotheeksom hoger ligt dan de marktprijs van het onderpand – en daarmee belanden de banken zelf in een negatieve vermogenspositie. Vandaar dat er weinig nieuwe leningen worden verstrekt over onroerend goed, aan consumenten of aan bedrijven. Markten krimpen door schulddeflatie.

Pensioenfictie
Ook staten en steden hebben te maken met een krimpende belastingbasis. Veel ervan zijn onderworpen aan grondwettelijk bepaalde eisen wat betreft een evenwicht in de begroting. De weg van de minste weerstand is dan om minder geld te storten in de pensioenprogramma’s – die al ver achterop zijn geraakt, vooral als je ziet dat de meeste pensioenplannen ervan uitgaan dat ze jaarlijks 8% winst binnenhalen. Deze mate van groei – dit betekent dat je uitgaat van een verdubbeling van de spaargelden in slechts negen jaar tijd – is op dit moment nog fictiever dan het tien jaar geleden al was. Een aantal gemeenten hebben dus gegokt en verloren, en hun verlies is, dankzij de handel in derivaten, de winst van de grootste banken.

Het komt erop neer dat de Amerikaanse economie niet in een positie is waarin ze zich “een weg uit de schulden kan lenen.” Het vooruitzicht is dus een vergelijkbare bezuinigingspolitiek als die van Europa.

Criminelen vertrouwen elkaar niet
Financiële fraude is in de Verenigde Staten feitelijk gedecriminaliseerd. Dat wil zeggen, het wordt niet vervolgd, en als het wel tot vervolging en straf komt, zijn de straffen meestal een geldboete in de vorm van een fractie van de frauduleuze winst. Mensen zijn in een notendop het vertrouwen in de banken verloren. In de financiële sector zelf vertrouwt men zijn eigen collega-instituten niet. De buiten-bancaire geldmarktfondsen voor bedrijven zijn dus opgedroogd, en individuen zijn huiverig voor investeringen in de aandelenmarkt.

Obama: neoliberaler dan Romney
President Obama heeft zijn progressieve retoriek vastgehouden, maar is in feite een neoliberaal. Zijn leermeester in de Senaat, Joe Lieberman, heeft hem erbij geholpen voor het geld te gaan en als adviseurs vertegenwoordigers van “Rubinomics” te kiezen. Mitt Romney doet zich voor als een rechtse extremist, maar hij lijkt redelijk als het om economisch beleid gaat. Hij zal zich echter onder druk gezet voelen om de rechtse Republikeinse lobbyisten in het Congres te steunen. Hoe dan ook zal er niet veel verschil zijn met de regering-Obama. De toestand in de VS lijkt op die van het Verenigd Koninkrijk onder het bewind van de Labour-partij de afgelopen jaren: gematigde of zelfs linkse retoriek op het gebied van sociaal beleid, maar een neoliberaal financieel beleid ten faveure van de banken.

De kern van de zaak: Noch de Amerikaanse, noch de Europese economieën kunnen “zich een weg uit de schulden groeien.” Hun schulddeflatie zal verergeren en de tekorten op de begroting zullen steeds groter worden.

Het politieke vooruitzicht voor de Verenigde Staten
Net als in Europa is er weinig alternatief vanuit wat links wordt genoemd, of het nu de Democratische partij is of de vakbonden en aanverwante belangen. Het lijkt erop dat president Obama in november de presidentsverkiezingen gaat winnen, en hij is een neoliberaal – waarschijnlijk nog meer dan de Republikeinse kandidaat Mitt Romney dat is.

De gebruikelijke sponsors van de Republikeinse en Democratische partijen – met name Wall Street en onroerend goed-belangen – beseffen dat een Democratische president in een sterkere positie is dan een Republikeinse om tegenwicht te bieden aan de oppositie vanuit het Congres of de Senaat bij het snijden in, en privatiseren van de sociale zekerheid en Medicare (het medische basisvangnet). Democratische politici zijn sterker geneigd om dit soort voorstellen, als ze van de Republikeinen komen, tegen te gaan, dan wanneer de plannen worden voorgesteld door een president die partijgenoot is. Net zoals dat gold voor Tony Blair, die Thatcher en de Britse Conservatieven rechts inhaalde bij zijn pogingen de Britse trein- en metro-infrastructuur te privatiseren, en het “Public-Private Partnership”-plan te promoten. In essentie is dat het Rubinomics-standpunt, gesteund door de top van de Democraten.

Veel kiezers zullen wel gewoon thuis blijven, zodat Romney ook nog wel zou kunnen winnen, met de steun die hij heeft in het zuiden en het westen – en misschien nog wat swing states in het mid-westen. Wie er ook wint, het ziet ernaar uit dat de regering van 2013-2016 door beide partijen gesteunde, neoliberale bezuinigingspolitiek gaat voeren.

Europa: hopeloos?
Vanuit Amerikaans oogpunt is Europa dood, een hopeloze zaak. Wat mij betreft is dit financiële en fiscale zelfvernietiging.

Er zou nog wat hoop op vooruitgang zijn als de financiële crisis gebruikt was om de bureaucratie op te schonen en om het belastingstelsel te verschuiven van de kosten voor het levensonderhoud en de operatie van het bedrijfsleven, naar een landbelasting om economisch rentenierschap af te romen. Hiermee zou een nieuwe onroerend goed-zeepbel voorkomen worden, omdat zo de “vrije” waarde van de grond, die kan worden gekapitaliseerd in de vorm van bankleningen, omlaag wordt gedrukt. Hiermee nemen de woonlasten af, en wordt werkgelegenheid bevrijd van belastingheffing. Het zou onder andere hand in hand kunnen gaan met het terugbrengen van de omvang van de Griekse bureaucratie.

Ik zie dat echter in Europa niet gebeuren. Bezuinigingspolitiek zal de begrotingstekorten waarschijnlijk eerder verergeren dan laten afnemen. De Europese economieën zullen “verrassend” minder groeien dan de voorspellingen aangeven, en de media zullen dit weergeven als “een onverwachte vertraging” die “iedereen verrast,” enzovoort.

Groei van nationalisme door het falen van links
De waarschijnlijke politieke reactie in Europa is nationalistische oppositie tegen het opgeven van regeringsmacht. Maar die oppositie zal eerder van de rechterkant dan van links komen. Dat is zo kenmerkend aan de politieke situatie in zowel Europa als de VS: links faalt in het geven van een economisch alternatief, en rechts faalt in het hervormen van het belastingstelsel en de corruptie.

De kern: de Amerikaanse handelsbalans zal mogelijk verbeteren, door de afgeknepen consumentenbudgetten, zodat de invoer afneemt, en door de productieve van binnenlands schaliegas waardoor de vraag naar energieimport afneemt. Het is echter niet waarschijnlijk dat ook de kapitaalinstroom toeneemt. Totdat de rente weer gaat stijgen, zal de uitstroom van kapitaal doorzetten (net zoals na 1990 in Japan het geval was). Zo lijdt de VS aan het “Japan-syndroom.”

Toenemende wereldwijde breuk in regionale machtsblokken
In plaats van internationale “samenwerking” voorzie ik regionale rivaliteit, met polarisatie tussen het NAVO-blok rond de VS en de BRICZ-landen die hun invloed zullen uitbreiden. Europa lijkt daar niet zo’n rol in te spelen. Haar markten groeien niet en het is geen belangrijk gebied voor investeringen. De BRICZ-landen zullen waarschijnlijk beginnen met het oprichten van beperkende kapitaalbarrières, om te voorkomen dat met het Amerikaanse beleid van makkelijke kredieten het overnemen van hun bezittingen wordt gefinancierd.

Amerikaanse en Europese krimp stimuleert binnenlandse groei BRICZ
Financiële stromen en kapitaalvlucht zorgen voor een opwaartse druk op de koersen van BRICZ-valuta, ten koste van de euro en de dollar. Als de euro niet onderuit gaat tegenover de dollar, komt dat vooral doordat beide munten samen zwak zijn en vergelijkbare problemen kennen. Beide economieën gaan krimpen, met meer betalingsproblemen voor schulden over onroerend goed en voor de budgetten van overheden. Deze Europese en Amerikaanse krimp zullen China en andere BRICZ ertoe aanzetten meer te gaan leunen op de groei van de binnenlandse markt. De Chinese lonen zullen naar verwachting gaan stijgen, zodat productie er meer gericht zal worden op de binnenlandse consumptieve vraag dan op de export naar het buitenland.

Het grootste probleem voor China is dat één van de eerste dingen die gezinnen met stijgend inkomen gaan doen is auto’s kopen. Het antwoord van de overheid is meer investeringen in het openbaar vervoer, en het invoeren van een milieubelasting. Om transportkosten, en uitgaven aan infrastructuur in het algemeen, zo laag mogelijk te houden zullen stedelijke centra worden uitgebreid.

Kapitaalbarrières zijn een waarschijnlijkheid, net als het denomineren van buitenlandse handel en investeringen in de valuta van de BRICZ-landen in plaats van de dollar of de euro. Deze neiging zal zich versnellen naarmate Amerikaans en Europees militair beleid bestaat uit expansie in Azië en andere regionen. Zoals het er nu uitziet zal de militaire diplomatie van de VS zich richten op het heroveren van invloed in Latijns Amerika, met het privatiseren van strategische infrastructuur door kopers op krediet, die er daardoor economische rente aan gaan onttrekken, en zo het prijsniveau zullen opdrijven. Het resultaat van schulddeflatie is dus dat economie-breed zowel de kosten van het levensonderhoud als de kosten van het zakendoen toenemen. Zowel de werknemers als de bedrijvigheid worden daarmee uitgeknepen.

Doormodderen
Met zo’n beleid is het een kwestie van “doormodderen.” Wat wel het onvermijdelijke eindspel zal zijn wordt zo uitgesteld: een grootscheepse afschrijving van de overheidsschuld, een verschuiving weg van de dollar als wereldwijde munt, mogelijk met een herinvoering van goud voor het afrekenen van tekorten op de betalingsbalans. Op diplomatiek gebied zullen dergelijke veranderingen de Amerikaanse militaire uitgaven beperken, terwijl er een druk ontstaat op Europa om zich op haar geografische focus te herbezinnen. Dat is nodig als Europa weer economische groei wil laten zien, en als ze zich aan het zichzelf versterkend effect van schulddeflatie, werkloosheid en zelfs emigratie wil ontworstelen.

De neoliberale uitdaging
De term “neoliberalisme” is een valse weergave en zelfs een omkering van het klassieke liberale idee van vrije markten. De economische theorie verwordt tot een wapen, en kidnapt de oorspronkelijke liberale ethiek die er juist naar streefde speciale privileges en onverdiend inkomen te bestrijden. Voor klassieke economen hield een vrije markt in dat deze markt vrij was van onverdiend inkomen, namelijk huur over land, winst over de extractie van natuurlijke hulpbronnen en andere privileges die leiden tot economisch rentenierschap (rente, tol, huur, enz.). Voor neoliberalen aan de andere kant is een vrije markt een markt die juist vrij is van belastingen op, of regulering van, precies dat soort renteniersinkomen. Het neoliberalisme geeft zelfs voordeel in het belastingstelsel aan onverdiend inkomen tegenover lonen en winsten uit productieve bedrijvigheid.

Neoliberalisme en neoconservatisme zijn doctrine, van macht en autocratie, die elkaar wederzijds aanvullen. Ze streven beide naar deregulering en het ontmantelen van de democratische rechtsstaat. De bedoeling is het vervangen van de macht van de overheid, zoals die wordt gebruikt om het volk te beschermen, door een oligargische macht om het volk te onderdrukken.

Financiële oorlogvoering tegen de overheid en de reële economie
Vandaag de dag is de doelstelling van de neoliberalen het verlammen van de macht van de gekozen overheid, om een groot feestmaal te kunnen aanrichten voor de financiële sector. De bescherming van burgerlijke vrijheden ligt ook onder vuur, maar de hoge prijs van juridische bijstand is voor de meeste mensen al een barrière. Als doctrine van met name de financiële sector heeft neoliberalisme als doel de belasting te ontheffen van banken, financiële instellingen en hun grootste klanten: onroerend goed en monopolies (energie e.d.).

Neoliberalisme is een doctrine van centrale planning. Economische planning moet worden overgeheveld van overheden naar de veel sterker gecentraliseerde financiële centra. Om dit te bereiken moet de publieke macht om te reguleren en belasting te heffen worden ongedaan gemaakt. In de overgangsfase zijn daartoe in de VS al eerder ideologische anti-reguleerders, onder wie Alan Greenspan en Tim Geithner, juist benoemd op de strategische regulerende posten.

Het resultaat van deze doctrine is financiële oorlogvoering tegen niet alleen arbeid (de werknemers) maar ook tegen het productieve bedrijfsleven en de overheid. Terwijl de bancaire en financiële sector in toenemende mate de macht krijgt om met toenemende snelheid economieën in de schulden te stoppen, sluist deze de financiële middelen van de reële economie weg. Het business plan heeft niets te maken met het in dienst nemen van werknemers om de productie uit te breiden, maar simpelweg om zoveel mogelijk van de bestaande omzet in de reële economie zelf in handen te krijgen. Dat gebeurt door alle omzet te kapitaliseren als rente over leningen met onderpand, die crediteuren bij betalingsproblemen kunnen opeisen.

Einde van de democratie
Het effect is niet democratischer dan de Romeinse democratie, waarbij het stemmen werd georganiseerd middels “centuriën” aan het hoofd waarvan de grootgrondbezitters stonden. “Eén hectare, één stem,” bij wijze van analogie. In de VS worden stemmen niet direct met land gekocht, maar met vooral van de financiële sector afkomstige dollars. Uiteraard zijn de meeste dollars uiteindelijk afkomstig van de extractie van economisch rentenieren.

Net als in Rome is het resultaat een economische polarisatie, vooral tussen schuldeisers en schuldenaren, crediteuren en debiteuren. Het eindstadium van het neoliberalisme dreigt dus een “duistere middeleeuwen” van armoede en misère te worden, met schuldslavernij als duidelijke karakteristiek. De financiersklasse van Rome, met diens roofzuchtige imperialistische expansie leidde tot de ondergang van het Romeinse Rijk. Het werd gereduceerd tot een economie van “puur overleven”. Op dezelfde manier probeert neoliberalisme-plus-neoconservatisme zich tegenwoordig te globaliseren. Zo verspreidt het overal de bezuinigingspolitiek en laat het economieën krimpen. Alleen de schijn van enige technologische vooruitgang kan dat verbloemen.

Vertaald uit het Engels door Herman Meester, copyright Michael Hudson, juli 2012.
Het origineel vindt u hier.

Advertenties

One thought on “Economische theorie als wapen

  1. Hele goede analyse,het verwoord,wat ik ergens vermoede maar niet kon duiden
    Mijn vraag is deze,stort dit systeem vanzelf in of moet het een handje geholpen worden?
    Of moeten we ons met echt grof geweld verzetten (burgeroorlog)
    Wie het weet mag het zeggen
    Vind het wel heel erg dat de mooie idealen van de zestiger jaren ,toen de arbeider een toekomst leek te hebben
    Bedolven is door metershoge neo-liberale stront
    Een maatschappij waar een enkeling ,(die het toch al zeer goed had) als een echte parasiet de energie en levens vreugde van zovelen
    uitknijpt
    Het gaat hier ook steeds meer lijken op het negentiende- eeuwse ontspoorde uitbuit kapitalisme
    Daarom te paard ,te paard en vernietig als eerste de heulers,de sociale praatjes verkopende PVDA
    Die tijdens de verkiezingen de leus hadden ;voor een socialer Nederland
    Na de verkiezingen met het; eerlijke verhaal vertellen:kwamen aankakken
    En op de eerste van de eerste 2014 ,de dwangarbeid gaan invoeren voor de steuntrekkers
    De partij die al jaren de mensen bedonderde en bedroog,
    Een Partij die al heel lang neo liberaal is ,en dat verborg onder een dikke laag politiek correcte praatjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s